نوای خشکسالی یزد ۸۷

==============================

گـرفته   ابـرپشته ای   به  روی کوهسار کو!         برای کشت  و  باغ  تشنه  آب جویبار کو!

به رود خانه ای کجا  روانه است  سیل مست           به  سنگ  و  سینة  کــمر  نفیرآبشار کو!

بخیل آسمان شده است و نم ندارد ابرعشق            نسیم   و  مــژدة  بهار ،  برای انتشار کو!

همینکه ریشه خشک و برگ شاخه زرد میشود          امید این که   میوه  ها   شوند  آبدار کو!

پرنده  کـوچ می کند  به  سرزمین دوردست           تا ّملی  که  کـــــم  شود  تالّم فرار کو!

مراتعی که  عاری  از  گیاهِ سبز  و  بوته  شد           بــرای صید لاغـــرش  مجوِّز شکار کو!

به خار منحصر شده است  بوستان و باغ گل            نهیب باغــبان  شده ، بهارکو ،  بهار کو!

نشسته ایم   منتظر   امــید  ابـر رحمتیم            بــرای تشنه  مانده  ها   توان  انتظار کو!

  گرفتم اینکه( بیکی) ، آب  و سبزه است و گل         صفا ی برگ سبز  و گل ، بدون گلعذار کو!

 -------------------------------------------

 

 

  هرکس که بلا به دور،  بیمار شود           تسلیم طبیب  ها  به  ناچار شود

 از نسخه  و  بر دوا  نمی پیچد سر          محتاج  به خـدمت پرستار شود

 

       

خليج فارس

===============

خليج فارس ، دريايي که  در اطلس  نماياني        اگر سمتِ جنوبي ، مطمئن در قلب ايراني !

اگر يک جرعه ام بخشي ازآن آب حياتت را         بسا  خضرانه دريابم  ز جامت  عمر طولاني !

درون سينه ات  گنجينه ها  نغز و خدادادند  !       پرازاعجاب و موجودات و مرواريد ومرجاني !

به جانت خاطرات تلخ و شيرين تو مستورند         به  تاريخ کهن  استوره ي  پيدا   و  پنهاني !

بلند آوازه  و لبریزی  از احساس خوبی ها  !         پر  از  تسنیم  و  از تشبیبهای نبض بارانی !

از اقياس هندي  مي رسي تا خاکِ خوزستان        نماي ساحل  بوشهر  و  هرمزگان و عمّاني

نمايانست بررويت چوخال رخ ، بسي خشکي       وَ داراي ابو موسي  و  تنب  و کيش و لاواني

خبردارم چه طوفاني زنامت درجهان برخاست !     تو آيا راز اين جنجال و اين هنگامه ميداني !

مگر  بيزاري از بيگانه  و  از  عابــر  ناجنس  !       که  گاهي  بينمت  موّاج  و نا آرام  و توفاني !

يقين تا هست  هستي اي خليج نيلگون پارس      بـراي من  که  دلبندِ  توام  بالنده  ميمانی !

------------------- ------------------

مهرت درون  سينه  و در سر هواي تو      جانا  بر آن سرم که دهم جان برای تو

بسيار  گفته اند    وفـا   يا   جـفای يار     قصد  من است  دل بنهم  بر وفای تو

شاه  و  گدا   اگـر چه  ندارند  نسبتی      کم تر  ز پادشاه  ،  ندارد  گــدای تو

رابط  تويی  ميان خـداوند  و  خلق او       گيرا تر است   از همه ي ما دعای تو

 يک شعر خوب نذرتو کردم  ادا نشد         همت دوباره خواسته ام  ازخدای تو

 با نسخه ی تو  درد  جهانی  دوا شود!      دلبسته است(بيکی)ازاين برشفاي تو

 

 

 

           مـراد  و   نامـرادی  باورم شد        بریدم  از تو  دیدی   بهترم  شد  

         حذر  می باید از چشمت  نمودن        که برقش شعلة خشک  و ترم شد